"Mooie vulpen heb jij!" "Wat betaal je daar nou voor?"
Ik schroef de dop op de vulpen en kijk - voor ik antwoord geef - eerst
eens naar het schrijfgereedschap van de vraagsteller.
Een afgekloven pen, gratis verstrekt door het werk?
Een gebladderde nepgouden krassende (vul)pen?
Mijn antwoord: "Veel". Daar neemt hij (meestal een hij)
geen genoegen mee.
"Hoor eens, doe nou niet zo vaag, hoeveel dan?".

Ja, hoeveel dan. Volgens sommigen veel te veel.
Dat geef je toch niet uit aan een pen!
Het wordt helemaal leuk als ze gaan raden.
"Zo'n pennetje kost toch al gauw f 100,=?"
Tuurlijk!
Meestal doe ik dan mijn verhaal over mijn eerste vulpen.
Meer dan tien jaar geleden kreeg ik een leuke bonus van mijn werkgever.
Ik besloot om mijzelf eens een echte vulpen kodo te geven.
Op school schreef ik altijd met een vulpen.
Een knaloranje Parker.
Ondanks vlekken en altijd inkt-vingers heeft hij mij trouw gediend.
Dus een vulpen moest het worden.
Advies: Je moet naar Akkerman!
Voor de etalage had ik al genoeg gestaan,
maar nu kon ik ook naar binnen.
Een lange balie met een aantal wachtende voor mij.
Een sjieke heer nam mij eens op."Kan ik u helpen mevrouw".
Ik voelde mij alsof ik bij een specialist op het spreekuur was.
"Ik zoek een mooie vulpen, die niet vlekt en dik schrijft".
En ik dacht er achteraan: "en jij weet niet wat ik daaraan uit kan geven".
"Goede vulpennen vlekken niet mevrouw". Oeps.
Als een goed specialist nam hij uitgebreid de tijd voor mij, kijken, schrijven.
Zo trots als een pauw ging ik met groene Parker Duofold
plus mooie houten pennendoos de deur uit.
Zonder blikken of blozen afrekenen en met een rode kop op een holletje naar de tram.
Niks te graveren, deze pen moest meteen mee naar huis.

In de tram hou ik de hand op mijn tas.
Wat heb ik in vredesnaam gedaan!
Ik krijg er een kleur van.
In de tram alleen maar onverstoorbare gezichten.
Ze moesten eens weten wat ik in mijn tas heb zitten.
Er zijn mensen die daar een maand van moeten eten!

Nu na al die jaren is die bescheidenheid wel weg.
Na een bijpassende ballpoint, een knaloranje vulpotlood (nostalgie)
volgde er nog een zwarte Mont Blanc voor mijn 40ste verjaardag.
Nog elke dag geniet ik van mijn vulpennen.
's-Ochtens plechtig het pennentasje open.
Wie is er aan de beurt vandaag?

Zo in de loop der jaren krijg je vulpen - "vrienden". En gelukkig velen met mij.
Inmiddels weet ik er ook wat meer van.
Men wil mij wel meehebben als er een vulpen moet worden aangeschaft.
Het klapstuk was een vriend die na een moeilijke start
een bloeiende zaak heeft opgezet.
Hij wilde wel een mooie vulpen kopen. Helaas voor Akkerman niet bij hen
maar bij de Mont Blanc "shop" in Londen.
Een zilveren Mont Blanc bij Harrods!
Zowel de verkoper als ik kregen er een kleur van.
En die pen was niet eens voor mijzelf!

Gelukkig krijg ik niet alleen een kleur v.w.b. de financiële
waarde van een vulpen, ook de emotionele waarde ervan is een oorzaak.

Het is toch fantastisch dat je zo blij kunt zijn met een schrijfinstrument.
Rest mij u nog te vertellen dat mijn pennen mij nog elke dag inspireren.
Binnenkort ga ik verhuizen. De verhuisberichten kunnen helaas niet geschreven worden.
Daar zijn het er teveel voor.
Uw uitnodiging om een ode aan de vulpen te brengen heeft mij in ieder geval
weer aan drie dichtbeschreven vellen geholpen.

Akkerman kan op mijn bezoeken blijven rekenen.