Gevlamde schoonheid

'Een versje neer te schrijven, gaat zoo gemakkelijk niet...'
schreef Maria op 16 april 1906 in het poesiealbum van mijn grootmoeder.
Het is niet zozeer de inhoud van het gedicht, als het handschrift dat me een eeuw later ontroert.
Sierlijk en gracieus, als ballerina's uit het Zwanenmeer, leunen de letters
in volmaakte balans op de regel alsof de lichte adem van een lentebries erover streek.
Vulpennen hadden de vriendinnen van mijn oma niet,
mijn oma werkte in het armenhuis.
De lijnen van de letters verraden de in zwarte inkt gedoopte kroontjespen,
piepkleine stipjes, de inkt die spatte als de pen in het papier haakte.
Oma's dochter Maartje, naar wie ik vernoemd ben
en die intussen de leeftijd der zeer sterken bereikt heeft,
bezat wel een vulpen, die nu de mijne is.
Een vulpen voor dames,
uit de tijd dat pennen inscripties meedroegen en neerdaalden op handgeschept papier.
Een blauw-groen gevlamde schoonheid.
Onder een loep vind je gegraveerde letters. 'Caw's fountainpen, U.S.A.'
met een registratienummer en de datum 22 april '04.
In een sierlijk boogje om een gegraveerde inktpot met een vogel,
vermoedelijk een kraai, staat 'trade mark'.
Een 14 karaats gouden penpunt 'first quality'.
Dit kostbare kleinood, roept herinneringen op aan jaren
waarin het schrijven van brieven een onderdeel van de dag was.
Brieven werden achter de secretaire, in de bibliotheek,
of bij de open haard geschreven.
Daar bedenk je wanden vol boeken bij en welja, waarom niet,
een Breitner aan de muur.
Als vanzelf hoor je daarbij het knisperen van vlammen,
het ruisen van een rok.
In brieven werd het verdriet,
de woede en het plezier van de afgelopen week verzameld
en toevertrouwd aan vrienden die de brieven bewaarden in laatjes van linnenkasten,
al of niet gestrikt met linten.
Hoewel de inkt verbleekte,
werden de brieven herlezen bleven emoties levendig,
warm of weemoedig.
Mijn verlangen naar vulpennen heeft alles te maken
met de wens om waardevolle woorden te bewaren.
Wie de vulpen liefheeft,
voelt weerzin tegen de hype van het vervluchtigen.
De snel gewiste e-mail,
het telefoongesprek op een ongewenst moment,
dat na een week voor de helft vergeten is,
want hoe zei de ander het ook alweer.
Nooit zal de telefoon de brief vervangen
of de computer de strijd aan kunnen gaan met de vulpen.
Wie de waarde van handgeschreven brieven beseft,
zal kostbare woorden willen verpakken in mooi papier
en neerschrijven met inkt.
Gelukkig maar.