Hiermee wil ik een 'sarcastische' bijdrage leveren 'met zelfspot'
aan het leuke initiatief over de ode aan de vulpen

Binnen lijnen en muren

Ik moest nablijven omdat ik niet binnen de lijnen schreef,
ik ben blijven zitten omdat ik buiten de lijnen bleef.
School heb ik eigenlijk nooit verlaten
omdat enkele repetities tot op de dag van vandaag nog niet ontcijferd zijn.
Mijn schrift zou een geheime taal zijn,
terwijl ik zo mijn best deed om
net als iedereen een unieke handbeweging te ontwikkelen
zoals een handtekening.
Dus ik schrijf niet meer, ik gebruik nu al mijn tien vingers.
Ik spel terwijl mijn spellingscorrector automatisch dure synoniemen voorsteld.
Ik verander mijn hanschrift regelmatig van 'Times New Roman'
naar 'aral' en schrijf normaal in 10 maar naar oma in 12 punts.
Ik druk vet, cursief, kleur en onderschrijf door te onderstrepen.
Ik vlek niet en verbeter onwetend mijn fouten,
ik 'save' mijn brieven op datum en titel,
ik vermenigvuldig mijn schrift binnen enkele seconden op het gewenste moment en veelvoud.
Ik ben onherkenbaar en anoniem.
Niemand ziet mij schrijven want ik blijf binnen,
er is namelijk geen verlengsnoer die mij toestaat het huis te verlaten.
Zoals die oude conservatieve man in het park,
die zeult met zijn nostalgische vulpen en gelinieerd schrijfblok.
Hij die openlijk plaatsneemt op een ongeverfd bankje
en dan ondanks zijn parkinson ongegeneerd zijn vulpen over het gelijnde papier laten glijden.
Iedereen ziet hem gummen, krassen en de lijnen verlaten.
Ik blijf binnen.