Mijn liefde voor de vulpen.

In den beginne was er niets, helemaal niets wat op een leuke eerste ervaring met de vulpen en inkt leek. Sterker nog, mijn eerste ervaringen met de vulpen zijn meer te typeren als de start van een haat/-liefderelatie, waarbij ik 'in vroeger tijden' op voet van oorlog met die pennen heb geleefd. Ik vond het helemaal niets, zo'n krassende pen. Waarschijnlijk ooit eens begonnen tijdens een onbezonnen bui. Ergens een goedkoop vulpennetje gekocht, ik geloof bij het warenhuis dat beter bekend staat om z'n rookworsten. Ach ja, je bent jong je wilt wat en je denkt de blits te kunnen maken met zo'n hebbedingetje. Een mooie kroon lachte mij toe, niet wetend dat dit een origineel stuk blik was en waarvan de kwaliteit verder te wensen over liet. Verschrikkelijk, ronduit verschrikkelijk schreef dat ding. Naast een blauwe groef in het papier kreeg je er ook nog een fonetische bonus bijgeleverd; krassen, krassen en nog eens krassen. Gek werd ik er van.

En dan liep je af en toe door de Passage in Den Haag en dan zag ik een etalage vol met vulpennen………. Gevoel van medelijden maakte zich alsdan van mij meester, want waar moesten die vulpenverkopers toch van rondkomen? Je raakt die krassende, peperdure dingen toch aan de straatstenen niet kwijt? Waarschijnlijk heb ik die eerste vulpen verder een tijdje als priem gebruikt en later zonder veel gevoelens van weemoed bij mijn moeder in de vuilnisbak gegooid. Zij was allang blij, de gevlekte shirts en overhemden behoorden tot het verleden. Want dat kon die pen als geen ander: lekken.

De jaren verstreken en gedurende mijn studietijd heeft de BICpen mij grote diensten bewezen. Ze schreven prima, ik moet het toegeven. Daar kwam nog bij dat deze pennen heerlijk smaakten. Ik geloof dat ik óók een groot liefhebber ben geweest van de meest gegeten pen ter wereld. Ook diverse Parker rollerbalpennen hebben mij door mijn studietijd heen geloosd.

Kort daarna begon ik als ketelbinkie op een stafafdeling van een grote uitgeverij. En toen gebeurde het…………. Daar zag ik ze, de kwaliteitspennen. Een collega schreef met een prachtige vulpen in lakuitvoering. De gouden punt fonkelde prachtig in het licht van de zon. Nog mooier was die prachtige turqooize inkt, die uit het geopende potje zo heerlijk rook. De ceremonie om de pen te vullen was prachtig om te aanschouwen. Ik wist niet dat schrijven en rituelen zo nadrukkelijk bij elkaar horen. Gefascineerd was ik, als door de bliksem geraakt.

Mijn vriendin, nu mijn vrouw, realiseerde zich vanaf dat moment dat ze mij moest delen. Ik had respect voor haar geduld, nog steeds. Sindsdien, en we zijn zo'n 14 jaren verder, is mijn passie voor de vulpen compleet. Meerdere vulpennen rusten inmiddels uit in mijn vitrinekast, na een paar jaar trouwe en zeer intensieve dienst. Ik koester ze, een krasje op de pen betekent bijvoorbeeld een humeur van 7 dagen onweer. De gang naar mijn vulpen- en inktleverancier, ach u weet wel waar, heeft een hele andere betekenis gekregen. Medelijden heb ik allang niet meer met ze.

Een handtekening, een woord van troost op een kaartje of slechts een vluchtige aantekening, mijn vulpen weet wat hij moet doen; samen met de geurige inkt en zonder stotteren cachet geven aan hetgeen ik te vermelden heb. De kille geprinte documenten krijgen met mijn handtekening een watermerk die door de ontvanger niet onbemerkt wordt gebleven. We voelen elkaar aan, moeten volledig van elkaar op aan kunnen en de vulpen moet mij volledig volgzaam zijn. Kortom: mijn vulpen is een verlengde van mijn persoonlijkheid, hij is een onderdeel van mijn emotie.

Schrijven, inkt en vulpennen; al vele jaren een leven van 'passion and soul'.

W.M. de Vreeze. 's-Gravenzande